📜 فهرست غزلیات حافظ

• غزل شماره ۱ — اَلا یا اَیُّها الساقی اَدِر کأساً وَ ناولها
• غزل شماره ۲ — صلاح کار کجا و من خراب کجا
• غزل شماره ۳ — اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
• غزل شماره ۴ — صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
• غزل شماره ۵ — دل میرود ز دستم صاحب دلان خدا را
• غزل شماره ۶ — به ملازمان سلطان که رساند این دعا را
• غزل شماره ۷ — صوفی بیا که آینه صافیست جام را
• غزل شماره ۸ — ساقیا برخیز و در ده جام را
• غزل شماره ۹ — رونق عهد شبابست دگر بستان را
• غزل شماره ۱۰ — دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
• غزل شماره ۱۱ — ساقی به نور باده برافروز جام ما
• غزل شماره ۱۲ — ‌ ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما
• غزل شماره ۱۳ — می دمد صبح و کِلَّه بست سحاب
• غزل شماره ۱۴ — گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
• غزل شماره ۱۵ — ‌ ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت
• غزل شماره ۱۶ — خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
• غزل شماره ۱۷ — سینه‌ام از آتش دل در غم جانانه بسوخت
• غزل شماره ۱۸ — ساقیا آمدن عید مبارک بادت
• غزل شماره ۱۹ — ‌ ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
• غزل شماره ۲۰ — روزه یکسو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست
• غزل شماره ۲۱ — دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
• غزل شماره ۲۲ — چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست
• غزل شماره ۲۳ — خیال روی تو در هر طریق همره ماست
• غزل شماره ۲۴ — مطلب طاعت و پیمان و صلاح ازمن مست
• غزل شماره ۲۵ — شکفته شد گل خمری و گشت بلبل مست
• غزل شماره ۲۶ — زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
• غزل شماره ۲۷ — در، دیر مغان آمد یارم قدحی در دست
• غزل شماره ۲۸ — به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست
• غزل شماره ۲۹ — ما را زخیال تو چه پروای شراب است
• غزل شماره ۳۰ — زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
• غزل شماره ۳۱ — آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشبست
• غزل شماره ۳۲ — خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
• غزل شماره ۳۳ — خلوت گزیده را به تماشا چه حاجتست
• غزل شماره ۳۴ — رواق منظر چشم من آشیانه تست
• غزل شماره ۳۵ — برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست
• غزل شماره ۳۶ — تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
• غزل شماره ۳۷ — بیا که قصر امل سخت سست بنیادست
• غزل شماره ۳۸ — بی مهر رخت روز مرا نور نماندست
• غزل شماره ۳۹ — باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است
• غزل شماره ۴۰ — المنة لله که در میکده باز است
• غزل شماره ۴۱ — اگر چه باده فرح بخش و باد گل ‌بیزست
• غزل شماره ۴۲ — حال دل با تو گفتنم هوس است
• غزل شماره ۴۳ — صبح بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوشست
• غزل شماره ۴۴ — کنون که بر کف گل جام باده صافست
• غزل شماره ۴۵ — درین زمانه رفیقی که خالی از خللست
• غزل شماره ۴۶ — گل در بر و می در کف و معشوق به کامست
• غزل شماره ۴۷ — به کوی میکده هر سالکی که ره دانست
• غزل شماره ۴۸ — صوفی از پرتو می راز نهانی دانست
• غزل شماره ۴۹ — روضه خُلد بَرین خلوت درویشان است
• غزل شماره ۵۰ — به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
• غزل شماره ۵۱ — لعل سیراب به خون تشنه لب یار منست
• غزل شماره ۵۲ — روزگاریست که سودای بتان دین منست
• غزل شماره ۵۳ — منم که گوشه میخانه خانقاه من است
• غزل شماره ۵۴ — ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
• غزل شماره ۵۵ — خم زلف تو دام کفر و دین است
• غزل شماره ۵۶ — دل سراپرده محبّت اوست
• غزل شماره ۵۷ — آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست
• غزل شماره ۵۸ — سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
• غزل شماره ۵۹ — دارم امید عاطفتی از جانب دوست
• غزل شماره ۶۰ — آن پیک نامه بر که رسید از دیار دوست
• غزل شماره ۶۱ — صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
• غزل شماره ۶۲ — مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست
• غزل شماره ۶۳ — روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست
• غزل شماره ۶۴ — اگر چه عرض ادب پیش یار بی‌ادبی ست
• غزل شماره ۶۵ — خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست
• غزل شماره ۶۶ — بنال بلبل اگر با مَنَت سَر یاریست
• غزل شماره ۶۷ — یارب این شمع دل افروز زکاشانه کیست
• غزل شماره ۶۸ — ماهم این هفته شُد از شهر و به چشمم سالیست
• غزل شماره ۶۹ — کس نیست که افتاده‌ی آن زلف دوتا نیست
• غزل شماره ۷۰ — مردُمِ دیده ما جُز به رُخَت ناظر نیست
• غزل شماره ۷۱ — زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست
• غزل شماره ۷۲ — بحریست بحر عشق که هیچش کناره نیست
• غزل شماره ۷۳ — روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
• غزل شماره ۷۴ — حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
• غزل شماره ۷۵ — خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست
• غزل شماره ۷۶ — جز آستان توام در جهان پناهی نیست
• غزل شماره ۷۷ — بلبلی برگِ گلی خوش رنگ درِ منقار داشت
• غزل شماره ۷۸ — دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت
• غزل شماره ۷۹ — کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت
• غزل شماره ۸۰ — عیب رندان مکُن ای زاهد پاکیزه سرشت
• غزل شماره ۸۱ — صبحدم مرغ چمن با گلِ نوخاسته گفت
• غزل شماره ۸۲ — آن تُرکِ پری چهره که دوش از بر ما رفت
• غزل شماره ۸۳ — گر ز دست زُلف مشکینت خطایی رفت رفت
• غزل شماره ۸۴ — ساقی بیا که یار ز رخ پرده بر گرفت
• غزل شماره ۸۵ — شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
• غزل شماره ۸۶ — ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
• غزل شماره ۸۷ — حُسنَت به اتّفاقِ ملاحت جهان گرفت
• غزل شماره ۸۸ — شنیده‌ام سُخنی خوش که پیر کنعان گُفت
• غزل شماره ۸۹ — یا رَب سببی ساز که یارم به سلامت
• غزل شماره ۹۰ — ‌ ای هُدهُد صبا به سبا می‌فرستمت
• غزل شماره ۹۱ — ‌ ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
• غزل شماره ۹۲ — میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
• غزل شماره ۹۳ — چه لطف بود که ناگاه رشحهِ قلمت
• غزل شماره ۹۴ — زان یارِ دلنوازم شکریست با شکایت
• غزل شماره ۹۵ — مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت
• غزل شماره ۹۶ — درد ما را نیست درمان الغیاث
• غزل شماره ۹۷ — تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
• غزل شماره ۹۸ — اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح
• غزل شماره ۹۹ — دل من در هوای روی فرُّخ
• غزل شماره ۱۰۰ — دی پیر می فروش که ذکرش به خیر باد
• غزل شماره ۱۰۱ — شراب و عیش نهان چیست؟ کار بی‌بنیاد
• غزل شماره ۱۰۲ — دوش آگهی ز یارِ سفرکرده داد باد
• غزل شماره ۱۰۳ — روز وصل دوستداران یاد باد
• غزل شماره ۱۰۴ — جمالت آفتاب هر نظر باد
• غزل شماره ۱۰۵ — صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
• غزل شماره ۱۰۶ — تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
• غزل شماره ۱۰۷ — حُسن تو همیشه در فزون باد
• غزل شماره ۱۰۸ — خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد
• غزل شماره ۱۰۹ — دیرست که دلدار پیامی نفرستاد
• غزل شماره ۱۱۰ — پیرانه سرم عشقِ جوانی به سر افتاد
• غزل شماره ۱۱۱ — عکس روی تو چو در آینهِ جام اُفتاد
• غزل شماره ۱۱۲ — آنکه رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
• غزل شماره ۱۱۳ — بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
• غزل شماره ۱۱۴ — همای اوج سعادت به دام ما افتد
• غزل شماره ۱۱۵ — درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
• غزل شماره ۱۱۶ — کسی که حسنِ خطِ دوست در نظر دارد
• غزل شماره ۱۱۷ — دل ما به دورِ رویش ز چمن فراغ دارد
• غزل شماره ۱۱۸ — آن کس که به دست جام دارد
• غزل شماره ۱۱۹ — دلی که غیب نمایست و جام جم دارد
• غزل شماره ۱۲۰ — بُتی دارم که گِردِ گل ز سنبل سایه بان دارد
• غزل شماره ۱۲۱ — هر آن کو خاطِری مجموع و یاری نازنین دارد
• غزل شماره ۱۲۲ — هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد
• غزل شماره ۱۲۳ — مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
• غزل شماره ۱۲۴ — آن که از سنبل او، غالیه تابی دارد
• غزل شماره ۱۲۵ — شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
• غزل شماره ۱۲۶ — جان بی جمال جانان میل جهان ندارد
• غزل شماره ۱۲۷ — روشنی طلعت تو ماه ندارد
• غزل شماره ۱۲۸ — نیست در شهر نگاری که دلِ ما ببرد
• غزل شماره ۱۲۹ — اگر نه باده غمِ دل ز یاد ما ببرد
• غزل شماره ۱۳۰ — سحر بلبُل حکایت با صبا کرد
• غزل شماره ۱۳۱ — بیا که تُرک فلک خوان روزه غارت کرد
• غزل شماره ۱۳۲ — به آب روشن می عارفی طهارت کرد
• غزل شماره ۱۳۳ — صوفی نهاد دام و سر حقّه باز کرد
• غزل شماره ۱۳۴ — بلبلی خون جگر خورد و گلی حاصل کرد
• غزل شماره ۱۳۵ — چو باد عَزم سر کویِ یار خواهم کرد
• غزل شماره ۱۳۶ — دست در حلقه‌ی آن زلف دوتا نتوان کرد
• غزل شماره ۱۳۷ — دل از من بُرد و روی از من نهان کرد
• غزل شماره ۱۳۸ — یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد
• غزل شماره ۱۳۹ — رو بر رهش نهادم و بر من گُذر نکرد
• غزل شماره ۱۴۰ — دلبر برفت و دلشُدگان را خبر نکرد
• غزل شماره ۱۴۱ — دیدی ای دل که غمِ عشق دگر بار چه کرد
• غزل شماره ۱۴۲ — دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد
• غزل شماره ۱۴۳ — سالها دل طلب جام جم از ما میکرد
• غزل شماره ۱۴۴ — به سرّ جامِ جم آنگه نظر توانی کرد
• غزل شماره ۱۴۵ — چه مستی است ندانم که رو به ما آورد
• غزل شماره ۱۴۶ — صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می آورد
• غزل شماره ۱۴۷ — بَریدِ باد صبا دوشم آگهی آورد
• غزل شماره ۱۴۸ — یارم چو قدح به دست گیرد
• غزل شماره ۱۴۹ — دلم جز مِهرِ مَهرویان طریقی بر نمی گیرد
• غزل شماره ۱۵۰ — ساقی ار باده ازین دست به جام اندازد
• غزل شماره ۱۵۱ — دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی ارزد
• غزل شماره ۱۵۲ — در ازل پرتو حسنت ز تجلّی دم زد
• غزل شماره ۱۵۳ — سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد
• غزل شماره ۱۵۴ — راهی بزن که آهی بر سازِ آن توان زد
• غزل شماره ۱۵۵ — اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگیزد
• غزل شماره ۱۵۶ — به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد
• غزل شماره ۱۵۷ — هر که را با خط سبزت سر سودا باشد
• غزل شماره ۱۵۸ — من و انکار شراب؟ این چه حکایت باشد!
• غزل شماره ۱۵۹ — نقد صوفی نه همه صافی بی غش باشد
• غزل شماره ۱۶۰ — خوش است خلوت اگر یار یار من باشد
• غزل شماره ۱۶۱ — کی شعر ِتر انگیزد خاطر که حزین باشد
• غزل شماره ۱۶۲ — خوش آمد گُل وز آن خوش تر نباشد
• غزل شماره ۱۶۳ — گل بی رُخ یار خوش نباشد
• غزل شماره ۱۶۴ — نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد
• غزل شماره ۱۶۵ — مرا مِهرِ سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
• غزل شماره ۱۶۶ — روز هجران و شب فُرقت یار آخر شد
• غزل شماره ۱۶۷ — ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
• غزل شماره ۱۶۸ — گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
• غزل شماره ۱۶۹ — یاری اندر کس نمی بینیم یاران را چه شد
• غزل شماره ۱۷۰ — زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد
• غزل شماره ۱۷۱ — دوش از جنابِ آصف پیک بشارت آمد
• غزل شماره ۱۷۲ — عشق تو نهال حیرت آمد
• غزل شماره ۱۷۳ — در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
• غزل شماره ۱۷۴ — مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد
• غزل شماره ۱۷۵ — صبا به تهنیت پیر می فروش آمد
• غزل شماره ۱۷۶ — سحرم دولت بیدار به بالین آمد
• غزل شماره ۱۷۷ — نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
• غزل شماره ۱۷۸ — هر که شد محرم دل در حرم یار بماند
• غزل شماره ۱۷۹ — رسید مژده که ایّام غم نخواهد ماند
• غزل شماره ۱۸۰ — ‌ ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند
• غزل شماره ۱۸۱ — بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند
• غزل شماره ۱۸۲ — حسب حالی ننوشتیم و شد ایّامی چند
• غزل شماره ۱۸۳ — دوش وقت سحر از غصّه نجاتم دادند
• غزل شماره ۱۸۴ — دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند
• غزل شماره ۱۸۵ — نقدها را بُوَد آیا که عیاری گیرند
• غزل شماره ۱۸۶ — گر مِی فروش حاجت رندان روا کند
• غزل شماره ۱۸۷ — دلا بسوز که سوزِ تو کارها بکند
• غزل شماره ۱۸۸ — مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کُند
• غزل شماره ۱۸۹ — طایر دولت اگر بار گذاری بکند
• غزل شماره ۱۹۰ — کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند
• غزل شماره ۱۹۱ — آن کیست کز روی کَرم با من وفاداری کند
• غزل شماره ۱۹۲ — سرو چمانِ من چرا، میل چمن نمیکند
• غزل شماره ۱۹۳ — در نظربازی ما بی خبران حیرانند
• غزل شماره ۱۹۴ — سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند
• غزل شماره ۱۹۵ — غلام نرگسِ مستِ تو تاجدارانند
• غزل شماره ۱۹۶ — آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
• غزل شماره ۱۹۷ — شاهدان گر دلبری زین سان کنند
• غزل شماره ۱۹۸ — گفتم کِی اَم دهان و لبت کامران کنند؟
• غزل شماره ۱۹۹ — واعظان کین جلوه در محراب و منبر می کنند
• غزل شماره ۲۰۰ — دانی که چنگ و عود چه تقریر میکنند
• غزل شماره ۲۰۱ — شراب بی غش و ساقی خوش دو دامِ رهند
• غزل شماره ۲۰۲ — بوَد آیا، که در میکده‌ها بگشایند
• غزل شماره ۲۰۳ — سالها دفتر ما در گرو صهبا بود
• غزل شماره ۲۰۴ — یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
• غزل شماره ۲۰۵ — تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
• غزل شماره ۲۰۶ — پیش از اینت بیش ازین، اندیشه عُشّاق بود
• غزل شماره ۲۰۷ — یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود
• غزل شماره ۲۰۸ — خستگان را چو طلب باشد و قوّت نبود
• غزل شماره ۲۰۹ — قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود
• غزل شماره ۲۱۰ — دوش در حلقه‌ی ما صحبت گیسوی تو بود
• غزل شماره ۲۱۱ — دوش می آمد و رخساره برافروخته بود
• غزل شماره ۲۱۲ — یک دو جامم دی سحرگه اتّفاق افتاده بود
• غزل شماره ۲۱۳ — گوهر مخزن اسرار همانست که بود
• غزل شماره ۲۱۴ — دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
• غزل شماره ۲۱۵ — به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود
• غزل شماره ۲۱۶ — آن یار کزوُ خانه ما جایِ پری داشت
• غزل شماره ۲۱۷ — مسلمانان مرا وقتی دلی بود
• غزل شماره ۲۱۸ — در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بوَد
• غزل شماره ۲۱۹ — کنون که در چمن آمد گُل از عدم به وجود
• غزل شماره ۲۲۰ — از دیده خون دل همه بر روی ما رود
• غزل شماره ۲۲۱ — چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود
• غزل شماره ۲۲۲ — از سر کوی تو هر کو به ملالت برود
• غزل شماره ۲۲۳ — هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
• غزل شماره ۲۲۴ — خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
• غزل شماره ۲۲۵ — ساقی حدیث سرو و گل و لاله میرود
• غزل شماره ۲۲۶ — ترسم که اشک بر غم ما پرده در شود
• غزل شماره ۲۲۷ — گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
• غزل شماره ۲۲۸ — گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود
• غزل شماره ۲۲۹ — بخت از دهان دوست نشانم نمی دهد
• غزل شماره ۲۳۰ — اگر به باده مشکین دلم کشد، شاید
• غزل شماره ۲۳۱ — گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید
• غزل شماره ۲۳۲ — بر سر آنم که گر ز دست برآید
• غزل شماره ۲۳۳ — دست از طلب ندارم تا کام من برآید
• غزل شماره ۲۳۴ — چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید
• غزل شماره ۲۳۵ — زهی خجسته زمانی که یار بازآید
• غزل شماره ۲۳۶ — اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید
• غزل شماره ۲۳۷ — نفس برآمد و کام از تو بر نمی آید
• غزل شماره ۲۳۸ — جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید
• غزل شماره ۲۳۹ — رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
• غزل شماره ۲۴۰ — ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید
• غزل شماره ۲۴۱ — معاشران ز حریف شبانه یاد آرید
• غزل شماره ۲۴۲ — بیا که رایت منصور پادشاه رسید
• غزل شماره ۲۴۳ — بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید
• غزل شماره ۲۴۴ — معاشران گِرِه از زلف یار باز کنید
• غزل شماره ۲۴۵ — الا ای طوطی گویای اسرار
• غزل شماره ۲۴۶ — عید است و آخر گل و یاران در انتظار
• غزل شماره ۲۴۷ — صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار
• غزل شماره ۲۴۸ — ‌ ای صبا نِکهتی از کوی فلانی به من آر
• غزل شماره ۲۴۹ — ‌ ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
• غزل شماره ۲۵۰ — روی بنما و وجود خودم از یاد ببر
• غزل شماره ۲۵۱ — شب وصل است و طی شد نامه هجر
• غزل شماره ۲۵۲ — گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر
• غزل شماره ۲۵۳ — ‌ ای خرّم از فروغ رُخت لاله زار عمر
• غزل شماره ۲۵۴ — دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور
• غزل شماره ۲۵۵ — یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور
• غزل شماره ۲۵۶ — نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر
• غزل شماره ۲۵۷ — روی بنما و مرا گو که دل از جان برگیر
• غزل شماره ۲۵۸ — هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز
• غزل شماره ۲۵۹ — منم که دیده به دیدار دوست کردم باز
• غزل شماره ۲۶۰ — ‌ ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز
• غزل شماره ۲۶۱ — درآ که در دل خسته توان درآید باز
• غزل شماره ۲۶۲ — حال خونین دلان که گوید باز
• غزل شماره ۲۶۳ — بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
• غزل شماره ۲۶۴ — خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز
• غزل شماره ۲۶۵ — برنیامد از تمنّای لبت کامم هنوز
• غزل شماره ۲۶۶ — دلم ربوده لولی وشی ست شورانگیز
• غزل شماره ۲۶۷ — ‌ ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس
• غزل شماره ۲۶۸ — گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
• غزل شماره ۲۶۹ — دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
• غزل شماره ۲۷۰ — درد عشقی کشیده ام که مُپرس
• غزل شماره ۲۷۱ — دارم از زلف سیاهش گله چندان که مُپرس
• غزل شماره ۲۷۲ — بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش
• غزل شماره ۲۷۳ — اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش
• غزل شماره ۲۷۴ — به دور لاله قدح گیر و بی ریا میباش
• غزل شماره ۲۷۵ — صوفی گلی بچین و مُرقّع به خار بخش
• غزل شماره ۲۷۶ — باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش
• غزل شماره ۲۷۷ — فکر بلبل همه آنست که گل شد یارش
• غزل شماره ۲۷۸ — شراب تلخ میخواهم که مرد افکن بود زورش
• غزل شماره ۲۷۹ — خوشا شیراز و وضع بی مثالش
• غزل شماره ۲۸۰ — چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش
• غزل شماره ۲۸۱ — یا رب آن نوگل خندان که سپردی به منش
• غزل شماره ۲۸۲ — ببرد از من قرار و طاقت و هوش
• غزل شماره ۲۸۳ — سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش
• غزل شماره ۲۸۴ — هاتفی از گوشه میخانه دوش
• غزل شماره ۲۸۵ — در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
• غزل شماره ۲۸۶ — دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش
• غزل شماره ۲۸۷ — ‌ ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
• غزل شماره ۲۸۸ — کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
• غزل شماره ۲۸۹ — مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
• غزل شماره ۲۹۰ — دلم رمیده شد و غافلم من درویش
• غزل شماره ۲۹۱ — ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش
• غزل شماره ۲۹۲ — قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع
• غزل شماره ۲۹۳ — بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع
• غزل شماره ۲۹۴ — در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
• غزل شماره ۲۹۵ — سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ
• غزل شماره ۲۹۶ — طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف
• غزل شماره ۲۹۷ — زبان خامه ندارد سر بیان فراق
• غزل شماره ۲۹۸ — مقام امن و می بی غش و رفیق شفیق
• غزل شماره ۲۹۹ — اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک
• غزل شماره ۳۰۰ — هزار دشمنم ار می کنند قصد هلاک
• غزل شماره ۳۰۱ — ‌ ای دل ریش مرا با لب تو حقّ نمک
• غزل شماره ۳۰۲ — خوش خبر باشی ای نسیم شمال
• غزل شماره ۳۰۳ — شَمَمت روحِ وَدادٍ وَ شَمتُ برق وصال
• غزل شماره ۳۰۴ — دارای جهان نصرت دین خسرو کامل
• غزل شماره ۳۰۵ — به عهد گل شدم از توبه شراب خجل
• غزل شماره ۳۰۶ — اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول
• غزل شماره ۳۰۷ — هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل
• غزل شماره ۳۰۸ — ‌ ای رُخت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیل
• غزل شماره ۳۰۹ — عشقبازی و جوانی و شراب لعل فام
• غزل شماره ۳۱۰ — مرحبا طایر فرّخ پی فرخنده پیام
• غزل شماره ۳۱۱ — عاشق روی جوانی خوش نوخاسته ام
• غزل شماره ۳۱۲ — بُشری اِذَ السَّلامَهُ حَلَّت بذی سَلَم
• غزل شماره ۳۱۳ — باز آی ساقیا که هواخواه خدمتم
• غزل شماره ۳۱۴ — دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم
• غزل شماره ۳۱۵ — به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم
• غزل شماره ۳۱۶ — زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
• غزل شماره ۳۱۷ — فاش میگویم و از گفته خود دلشادم
• غزل شماره ۳۱۸ — مرا میبینی و هر دم زیادت میکنی دردم
• غزل شماره ۳۱۹ — سالها پیروی مذهب رندان کردم
• غزل شماره ۳۲۰ — دیشب به سیل اشک ره خواب میزدم
• غزل شماره ۳۲۱ — هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدُم
• غزل شماره ۳۲۲ — خیال روی تو در کارگاه دیده کشیدم
• غزل شماره ۳۲۳ — ز دست کوته خود زیر بارم
• غزل شماره ۳۲۴ — گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
• غزل شماره ۳۲۵ — گر دست دهد خاک کف پای نگارم
• غزل شماره ۳۲۶ — در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم
• غزل شماره ۳۲۷ — مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
• غزل شماره ۳۲۸ — من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم
• غزل شماره ۳۲۹ — جوزا سحر نهاد حمایل برابرم
• غزل شماره ۳۳۰ — تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
• غزل شماره ۳۳۱ — به تیغم گر کشد دستش نگیرم
• غزل شماره ۳۳۲ — مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
• غزل شماره ۳۳۳ — نماز شام غریبان چو گریه آغازم
• غزل شماره ۳۳۴ — گر دست رسد در خم گیسوی تو بازم
• غزل شماره ۳۳۵ — در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
• غزل شماره ۳۳۶ — مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم
• غزل شماره ۳۳۷ — چرا نه در پی عزم دیار خود باشم
• غزل شماره ۳۳۸ — من دوستدار روی خوش و موی دلکشم
• غزل شماره ۳۳۹ — خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم
• غزل شماره ۳۴۰ — گرچه از آتش دل چون خُم می در جوشم
• غزل شماره ۳۴۱ — گر من از سرزنش مدّعیان اندیشم
• غزل شماره ۳۴۲ — حجاب چهره جان میشود غبار تنم
• غزل شماره ۳۴۳ — چل سال رفت و بیش که من لاف میزنم
• غزل شماره ۳۴۴ — عمریست تا من در طلب هر روز گامی میزنم
• غزل شماره ۳۴۵ — بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم
• غزل شماره ۳۴۶ — من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
• غزل شماره ۳۴۷ — صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم
• غزل شماره ۳۴۸ — دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
• غزل شماره ۳۴۹ — دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم
• غزل شماره ۳۵۰ — به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
• غزل شماره ۳۵۱ — حاشا که من به موسم گل ترکِ می کنم
• غزل شماره ۳۵۲ — روزگاری شد که در میخانه خدمت میکنم
• غزل شماره ۳۵۳ — من ترک عشق و شاهد و ساغر نمیکنم
• غزل شماره ۳۵۴ — به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
• غزل شماره ۳۵۵ — حالیا مصلحت وقت در آن می بینم
• غزل شماره ۳۵۶ — اگر برخیزد از دستم که با دلدار بنشینم
• غزل شماره ۳۵۷ — در خرابات مغان نور خدا میبینم
• غزل شماره ۳۵۸ — غم زمانه که هیچش کران نمیبینم
• غزل شماره ۳۵۹ — خرّم آن روز کزین منزل ویران بروم
• غزل شماره ۳۶۰ — گر ازین منزل ویران به سوی خانه روم
• غزل شماره ۳۶۱ — آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
• غزل شماره ۳۶۲ — دیدار شد میّسر و بوس و کنار هم
• غزل شماره ۳۶۳ — دردم از یارست و درمان نیز هم
• غزل شماره ۳۶۴ — ما بی غمان مست دل از دست داده ایم
• غزل شماره ۳۶۵ — عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم
• غزل شماره ۳۶۶ — ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم
• غزل شماره ۳۶۷ — فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم
• غزل شماره ۳۶۸ — خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
• غزل شماره ۳۶۹ — ما ز یاران چشم یاری داشتیم
• غزل شماره ۳۷۰ — صلاح از ما چه می جویی که مستان را صلا گفتیم
• غزل شماره ۳۷۱ — ما درس سحر در سر میخانه نهادیم
• غزل شماره ۳۷۲ — بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
• غزل شماره ۳۷۳ — خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم
• غزل شماره ۳۷۴ — بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
• غزل شماره ۳۷۵ — صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
• غزل شماره ۳۷۶ — دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
• غزل شماره ۳۷۷ — ما برآریم شبی دست و دعایی بکنیم
• غزل شماره ۳۷۸ — ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم
• غزل شماره ۳۷۹ — سرم خوش است و به بانگ بلند میگویم
• غزل شماره ۳۸۰ — بارها گفته ام و بار دگر میگویم
• غزل شماره ۳۸۱ — گر چه ما بندگان پادشهیم
• غزل شماره ۳۸۲ — فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان
• غزل شماره ۳۸۳ — چندان که گفتم غم با طبیبان
• غزل شماره ۳۸۴ — می سوزم از فراقت روی از جفا بگردان
• غزل شماره ۳۸۵ — یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان
• غزل شماره ۳۸۶ — خدا را کم نشین با خرقه پوشان
• غزل شماره ۳۸۷ — شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان
• غزل شماره ۳۸۸ — بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن
• غزل شماره ۳۸۹ — چو گل هر دم به بویت جامه بر تن
• غزل شماره ۳۹۰ — افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن
• غزل شماره ۳۹۱ — خوش تر از فکر می و جام چه خواهد بودن
• غزل شماره ۳۹۲ — دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن
• غزل شماره ۳۹۳ — منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
• غزل شماره ۳۹۴ — ‌ ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن
• غزل شماره ۳۹۵ — گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن
• غزل شماره ۳۹۶ — صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن
• غزل شماره ۳۹۷ — ز در درا و شبستان ما منوّر کن
• غزل شماره ۳۹۸ — ‌ ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
• غزل شماره ۳۹۹ — کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن
• غزل شماره ۴۰۰ — بالا بلند عشوه گر نقش باز من
• غزل شماره ۴۰۱ — چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
• غزل شماره ۴۰۲ — نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مهرو ببین
• غزل شماره ۴۰۳ — شراب لعل کش و روی مه جبینان بین
• غزل شماره ۴۰۴ — می فکن بر صف رندان نظری بهتر ازین
• غزل شماره ۴۰۵ — به جان پیر خرابات و حقّ نعمت او
• غزل شماره ۴۰۶ — گفتا برون شدی به تماشای ماه نو
• غزل شماره ۴۰۷ — مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
• غزل شماره ۴۰۸ — ‌ ای آفتاب آینه دار جمال تو
• غزل شماره ۴۰۹ — ‌ ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
• غزل شماره ۴۱۰ — ‌ ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو
• غزل شماره ۴۱۱ — تاب بنفشه می دهد طرّه مشک سای تو
• غزل شماره ۴۱۲ — مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو
• غزل شماره ۴۱۳ — خطّ عذار یار که بگرفت ماه ازو
• غزل شماره ۴۱۴ — گلبن عیش می دمد ساقی گلعذار کو
• غزل شماره ۴۱۵ — ‌ ای پیک راستان خبر یار ما بگو
• غزل شماره ۴۱۶ — خنک نسیم معنبر شمامه دل خواه
• غزل شماره ۴۱۷ — عیشم مدام است، از لعل دلخواه
• غزل شماره ۴۱۸ — گر تیغ بارد، در کوی آن ماه
• غزل شماره ۴۱۹ — وصال او ز عمر جاودان به
• غزل شماره ۴۲۰ — ناگهان پرده برانداخته‌ای یعنی چه؟
• غزل شماره ۴۲۱ — در سرای مغان رفته بود و آب زده
• غزل شماره ۴۲۲ — ‌ ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای
• غزل شماره ۴۲۳ — دوش رفتم به در میکده خواب آلوده
• غزل شماره ۴۲۴ — از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
• غزل شماره ۴۲۵ — دامن کشان همیشد در شرب زرکشیده
• غزل شماره ۴۲۶ — از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه
• غزل شماره ۴۲۷ — چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
• غزل شماره ۴۲۸ — سحرگاهان که مخمور شبانه
• غزل شماره ۴۲۹ — ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می
• غزل شماره ۴۳۰ — به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می
• غزل شماره ۴۳۱ — لبش میبوسم و در میکشم مِی
• غزل شماره ۴۳۲ — مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی
• غزل شماره ۴۳۳ — ‌ ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
• غزل شماره ۴۳۴ — ‌ ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
• غزل شماره ۴۳۵ — با مدّعی مگویید اسرار عشق و مستی
• غزل شماره ۴۳۶ — آن غالیه خط، گر سوی ما نامه نوشتی
• غزل شماره ۴۳۷ — ‌ ای قصّه بهشت ز کویت حکایتی
• غزل شماره ۴۳۸ — سَبَت سَلمی بِصُدغیها فُؤادی
• غزل شماره ۴۳۹ — دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی
• غزل شماره ۴۴۰ — سحر با باد میگفتم حدیث آرزومندی
• غزل شماره ۴۴۱ — چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی
• غزل شماره ۴۴۲ — به جان او که گرم دسترس به جان بودی
• غزل شماره ۴۴۳ — چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری
• غزل شماره ۴۴۴ — شهری ست پرظریفان وز هر طرف نگاری
• غزل شماره ۴۴۵ — تو را که هر چه مراد است در جهان داری
• غزل شماره ۴۴۶ — صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
• غزل شماره ۴۴۷ — بیا با ما مَوَرز این کینه داری
• غزل شماره ۴۴۸ — ‌ ای که در کوی خرابات مقامی داری
• غزل شماره ۴۴۹ — ‌ ای که مهجوری عشّاق روا میداری
• غزل شماره ۴۵۰ — روزگاریست که ما را نگران میداری
• غزل شماره ۴۵۱ — خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
• غزل شماره ۴۵۲ — طفیل هستی عشقند آدمی و پری
• غزل شماره ۴۵۳ — ‌ ای که دایم به خویش مغروری
• غزل شماره ۴۵۴ — ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی
• غزل شماره ۴۵۵ — عمر بگذشت به بیحاصلی و بوالهوسی
• غزل شماره ۴۵۶ — نوبهار است در آن کوش که خوش دل باشی
• غزل شماره ۴۵۷ — هزار جهد بکردم که یار من باشی
• غزل شماره ۴۵۸ — ‌ ای دل آن دم که خراب می گلگون باشی
• غزل شماره ۴۵۹ — زین خوش رقم که بر گل رخسار میکشی
• غزل شماره ۴۶۰ — سلیمی مَنذَ حَلَّت بالعراقی
• غزل شماره ۴۶۱ — کَتَبتُ قصّهِ شوقی و مِدمَعی باکی
• غزل شماره ۴۶۲ — یا مَبسَماً یُحاکی درجاً مِنَ الِّلالی
• غزل شماره ۴۶۳ — سَلامُ اللهِ ما کَرَّ الَّلیالی
• غزل شماره ۴۶۴ — بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی
• غزل شماره ۴۶۵ — رفتم به باغ صبحدمی تا چِنَم گلی
• غزل شماره ۴۶۶ — این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
• غزل شماره ۴۶۷ — زان می عشق، کزو پخته شود هر خامی
• غزل شماره ۴۶۸ — که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی
• غزل شماره ۴۶۹ — اَنَت رَوائِحُ رَندِ الحِمی وَ زادَ غَرامی
• غزل شماره ۴۷۰ — سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
• غزل شماره ۴۷۱ — ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
• غزل شماره ۴۷۲ — َحمَدُ الله عَلی مَعدِلَهِ السُّلطانی
• غزل شماره ۴۷۳ — وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی
• غزل شماره ۴۷۴ — هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی
• غزل شماره ۴۷۵ — گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
• غزل شماره ۴۷۶ — نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی
• غزل شماره ۴۷۷ — دو یارِ زیرک و از بادهِ کهن دومنی
• غزل شماره ۴۷۸ — نوش کن جام شراب یک منی
• غزل شماره ۴۷۹ — صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی
• غزل شماره ۴۸۰ — ‌ ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
• غزل شماره ۴۸۱ — بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
• غزل شماره ۴۸۲ — ‌ ای دل به کوی عشق گذاری نمیکنی
• غزل شماره ۴۸۳ — سحرگه رهروی در سرزمینی
• غزل شماره ۴۸۴ — تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی
• غزل شماره ۴۸۵ — ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی
• غزل شماره ۴۸۶ — بلبل ز شاخ سرو به گلبانگِ پهلوی
• غزل شماره ۴۸۷ — ‌ ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی
• غزل شماره ۴۸۸ — سحرم هاتف میخانه به دولت خواهی
• غزل شماره ۴۸۹ — ‌ ای در رُخِ تو پیدا انوار پادشاهی
• غزل شماره ۴۹۰ — در همه دیرِ مغان نیست چو من شیدایی
• غزل شماره ۴۹۱ — به چشم کردهام ابروی ماه سیمایی
• غزل شماره ۴۹۲ — سلامی چو بوی خوش آشنایی
• غزل شماره ۴۹۳ — ‌ ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
• غزل شماره ۴۹۴ — ‌ ای دل گر از آن چاه زنخدان بدرآیی
• غزل شماره ۴۹۵ — مِی خواه و گُل افشان کُن از دَهر چه میجویی

نتیجه‌ای یافت نشد. عبارت جست‌وجو را تغییر دهید.