به تیغم گر کشد دستش نگیرم
وگر تیرم زند منّت پذیرم
کمان ابروی ما را گو بزن تیر
که پیش دست و بازویش بمیرم
غم گیتی گر از پایم درآرد
بجز ساغر که باشد دستگیرم
برآی ای آفتابِ صبحِ امید
که در دست شب هجران اسیرم
به فریادم رس ای پیر خرابات
به یک جرعه جوانم کن که پیرم
به گیسوی تو خوردم دوش سوگند
که من از پای تو سر بر نگیرم
بسوز این خرقه تقوی تو حافظ
که گر آتش شوم در وی نگیرم