گر من از سرزنش مدّعیان اندیشم
شیوه مستی و رندی نرود از پیشم
زهد رندان نوآموخته راهی به دهی ست
«من که بدنام جهانم» چه صلاح اندیشم
شاه شوریده سران خوان من بی سامان را
زآن که در کم خردی از همه عالم بیشم
بر جبین نقش کن از خون دل من خالی
تا بدانند که قربان تو کافرکیشم
اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا
تا در این خرقه ندانی که چه نادرویشم
شعر خونبار من ای باد بدان یار رسان
که ز مژگان سیه بر رگ جان زد ریشم
من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس
حافظ راز خود و عارفِ وقتِ خویشم