خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
تا شکر چون کُنیّ و چه شکرانه آوری
آن کس که اوفتاد خدایش گرفت دست
گو بر تو باد تا غم افتادگان خوری
در کوی عشق شوکتِ شاهی نمیخرند
اِقرارِ بندگی کن و اِظهارِ چاکری
ساقی به مژدگانی عیش از دَرَم درآی
تا یک دم از دلم غم دنیا به دربری
در شاهراه جاه و بزرگی خطر بسی ست
آن بِه کزین گریوه سبکبار بگذری
سلطان و فکرِ لشکر و سودای تاج و گنج
درویش و اَمنِ خاطر و کنج قلندری
یک حرفِ صوفیانه بگویم اجازت است؟
ای نور دیده صلح به از جنگ و داوری
نیل مراد بر حسب فکر و همّت است
از شاه نذر خیر و ز توفیق یاوری
حافظ غبار فقر و قناعت ز رخ مشوی
کاین خاک بهتر از عمل کیمیاگری