ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
چون ساغرت پر است بنوشان و نوش کن
پیران سخن به تجربه گویند گفتمت
هان ای پسر که پیر شوی پند گوش کن
بر هوشمند سلسله ننهاد دست عشق
خواهی که زلف یار کشی ترک هوش کن
با دوستان مضایقه در عمر و مال نیست
صد جان فدای یار نصیحت نیوش کن
تسبیح و خرقه لذّت مستی نبخشدت
همّت درین عمل طلب از مِی فروش کن
برگ نوا تَبَه شد و ساز طرب نماند
ای چنگ ناله برکش و ای دف خروش کن
در راه عشق وسوسه اهرمن بسی ست
هُش دار و گوش دل به پیام سروش کن
ساقی که جامت از می صافی تهی مباد
چشم عنایتی به من دُرد نوش کن
سرمست در قبای زرافشان چو بگذری
یک بوسه نذر حافظ پشمینه پوش کن