در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست
بس که سیل آتشین از دیده میرانم چو شمع
رشته صبرم به مقراض غمت ببریده اند
همچنان در آتش مهر تو خندانم چو شمع
گر کُمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو
کی شُدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع
بی جمال عالم آرای تو روزم چون شبست
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع
همچو شمعم یک نفس باقی ست تا دیدار صبح
چهره بنما دلبرا، تا جان برافشانم چو شمع
آتش مهر تو را حافظ به جان در دل گرفت
آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع