ای غایب از نظر به خدا میسپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت
تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت
محراب ابرویت بنما تا سحرگهی
دست دعا برآرم و در گردن آرمت
گر بایدم شدن سوی هاروتِ بابلی
صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت
خواهم که پیش میرمت ای بیوفا طبیب
بیمار بازپرس که در انتظارمت
صد جوی آب بستهام از دیده بر کنار
بر بوی تُخمِ مهر که در دل بکارمت
بارم ده از کَرَم سوی خود تا به سوز دل
در پای دَم به دَم گُهر از دیده بارمت
حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع تُست
فی الجُمله میکنی و فرو میگذارمت