پايان كار كنگره تاريخي ويِن پس از سقوط ناپلئون بُناپارت
كنگره تاريخي ويِن به عنوان يكي از بزرگ ترين اجتماعات سياسي بين المللي در قرن نوزدهم، از روز 14 اكتبر 1814م در وين پايتخت اتريش آغاز شد تا درباره متصرفات فرانسه طي جنگ هاي ناپلئون بُناپارت تصميم گيري كند. در اين كنگره كه به منظور سر و سامان دادن به مسائل اروپا پس از نخستين استعفاي ناپلئون بُناپارت تشكيل شد، سلاطين و سران برجسته اروپا نيز شركت داشتند. مسائلي كه كنگره با آن ها روبرو بود پيچيدگي و دشواري فراوان داشت چرا كه انقلاب فرانسه و جنگ هاي ناپلئون، ساختار اروپا را به كلي در هم ريخته بود. ولي آن چه بيشتر مورد توجه كنگره قرار داشت، برقرار كردن تعادل قوا براي حفظ صلح در اين قاره بود. در اين ميان، رقابت ها و دسيسه چيني ها از پيشرفت كار اساسي آن جلوگيري مي كرد. هم چنين بيشتر نمايندگان شركت كننده در كنگره، مايل بودند كه تعادل قوا در اروپا به دوران قبل از انقلاب كبير فرانسه برگردد و مي خواستند سلاطين و فرمان رواياني را در كشورهاي مختلف روي كار آورند كه قبل از انقلاب فرانسه بوده اند. بر اين اساس، شعار كنفرانس ويِن عبارت بود از: حقانيت و جبران. بدين ترتيب، كنگره ويِن نوعي پيروزي دولت هاي بزرگ بر دولت هاي كوچك و پيشرفت رژيم هاي سلطنتي عليه جمهوريت در اروپا بود. اين كنگره كوشيد و توانست عقربه زمان را در اروپا به عقب برگرداند ولي باعث شد كه در آينده، انقلاب هاي ديگري بروز كند. هم چنين از سوي ديگر اين كنگره توانست از بروز جنگ تايك صد سال بعد در اروپا جلوگيري نمايد. در نهايت، منافع قدرت هاي حاضر در كنگره، با تقسيم سرزمين ها و الحاق مناطق به كشورهاي انگلستان، هلند، اتريش و پروس تامين گرديد و به آن عنوان غرامت اطلاق شد. كنگره ويِن سرانجام در 9 ژوئن 1815م به كار خود پايان داد.
نظرها (0)