پايان جنگ هاي داخلي امريكا معروف به جنگ هاي انفصال

مدتي قبل از آغاز رياست جمهوري آبراهام لينْكُلْنْ در امريكا، ايالات اين كشور به دو دسته جنوبي (طرفدار برده داري) و شمالي (مخالف برده داري) تقسيم شده بودند. با پيروزي حزب جمهوري خواه امريكا و انتخاب لينكُلْن به رياست جمهوري اين كشور در مارس 1861م، رهبران جنوب كه منافع خود را در معرض خطر مي ديدند خواستار تجزيه ايالاتشان از امريكا شدند و خودْ ائتلاف ايالات امريكا را تشكيل دادند. به همين خاطر جنگ هاي داخلي معروف به جنگ هاي انفصال از دوازدهم آوريل 1861 آغاز شد و چهار سال به طول انجاميد. اين جنگ سرانجام در 9 آوريل 1865م با كشته شدن بيش از نيم ميليون نفر و وارد آمدن خسارات مالي بسيار، به نفع شمالي ها كه مخالف برده داري بودند پايان يافت. در نتيجه جنگ هاي انفصال، برده داري رسماً لغو گرديد. با اين حال، مدت كوتاهي پس از پايان جنگ، آبراهام لينكلن، رهبر ضدبرده داري توسط يكي از مخالفانش ترور شد و به قتل رسيد. پاره اي از مورخين غربي معتقدند سياست جمهوري خواهان در امر آزادي بردگان، به خاطر قبح و زشتي اسارت سياهان نبوده، بلكه اقدامي بوده است براي جلب آراء مثبت سياهان كه رقم قابل ملاحظه اي از جمعيت امريكا را تشكيل مي دادند. در آن زمان تصور جمهوري خواهان اين بود كه در صورت آزادي بردگان، آراء ميليون ها سياه پوست، تضمين محكمي براي برقرار ماندن قدرت در دست جمهوري خواهان خواهد بود. طرز تلقي جمهوري خواهان از سياست آزادسازي سياهان، همان نتيجه مطلوبي را كه آنان براي خود تصور مي كردند به ارمغان آورد و اين حزب توانست پنج رئيس جمهور را براي شش دوره حكومت پي درپي در طي مدت 25 سال، از ميان اعضاي خود برگزيند. از اين رو بايد گفت كه آزادي بردگان تنها شعاري بود در راستاي اهداف قدرت طلبانه حزب جمهوري خواه حاكم. وگرنه دولت مردان امريكا، همگي بدون استثنا، سياست هايشان مبتني بر تمايلات و گرايشات نژادپرستانه بوده و همواره سياه پوستان و سرخ پوستان را به ديده تحقير و نفرت مي نگرند. براساس اسناد به دست آمده، حتي خودِ آبراهام لينكلن نيز از برتري نژادي سفيد بر سياه حمايت كرده و مخالف تساوي آن دو بوده است. (ر.ك: 12 آوريل)