واگذاري قيموميت سرزمين هاي عربي خاورميانه به انگلستان و فرانسه

پاريس و لندن در جريان جنگ جهاني اول و پس از آن، در مورد تقسيم امپراتوري عثماني ميانِ خود به توافق رسيده بودند و تصميم جامعه ملل در 24 ژوئيه 1921م براي قيموميّت، در واقع به اين تقسيمْ جنبه قانوني مي داد. هم چنين كميسيون دائمي قيموميت به عنوان يكي از اركان جامعه ملل، رسيدگي به گزارش هاي سالانه سرزمين هاي تحت قيموميت و اعلام نظر به شورا را برعهده داشت، گرچه اين وظيفه نيز به صورت صحيح انجام نمي گرفت. از طرف ديگر اعضاي اين كميسيونْ برگزيده شورا بودند، نه نمايندگان دول تحت قيموميت. بنابراين مصوبات آنها معمولا بر اساس خواست هاي دول بزرگ انجام مي گرفت. يكي از اولين طرح هايي كه در اين زمينه ارائه شد طرح قيموميت مناطقي در افريقا و اقيانوس آرام بود اما در مورد كشورهاي خاورميانه، اتخاذ تصميم چندين بار به تعويق افتاد و سرانجام طرح هاي مربوط به اين كشورها در 29 سپتامبر 1923 قوت اجرايي پيدا كرد. بر اساس تصميم كميسيون، سرزمين هاي لبنان و سوريه تحت قيموميت فرانسه قرار گرفت، و عراق، فلسطين و ماوراي اردن تحت سيطره انگلستان درآمد. اگرچه سپردن حاكميت سرزمين هاي اسلامي به فرانسه و انگليس، خشم مردم مسلمان منطقه را برانگيخت، اما اين دو كشور، سلطه خود را بر سوريه، لبنان، عراق، و اردن تحكيم بخشيدند و به ويژه انگليس، زمينه لازم براي تشكيل دولت نامشروع صهيونيستي در فلسطين را فراهم كرد.