مرگ "آلفرد ويني" شاعر و نويسنده برجسته فرانسوي

آلفرد ويكتور كُنْت دو ويني، شاعر و نويسنده فرانسوي، در 24 ژانويه 1797م در تورن فرانسه به دنيا آمد و در جواني وارد ارتش شد. وي در ميانه راه، توجه خويش را به ادبيات معطوف كرد و پس از چندي مجموعه اشعار خود را منتشر نمود. ويني در سال 1845م به عضويت فرهنگستان فرانسه درآمد، هرچند مدتي نيز به فعاليت هاي سياسي پرداخت. او برخلاف بيشترشاعران رمانتيك فرانسوي، انديشمندي عميق و نوآور است، با اين حال داراي حالتي از بدبيني و انزوا جويي نيز مي باشد. خود او عنوان مي دارد كه به آرامي بر خشت غم، زاده شده است. ويني آرمان گرايي سرخورده است كه دنيا را آميزه اي از نيكي و شر مي پندارد كه شر همواره برنيكي غالب است. در واقع، در اين بدترين جهان ممكن، همه چيز به بدي گرايش دارد. شعر ويني فاقد شور و شوق يك رمانتيك تمام عيار است. او پرگويي و تظاهر معمول در بين رمانتيك ها را كنار گذاشت و با اين كه در فضايي افسرده مي زيست، افسردگي او كمتر جنبه فردي و شخصي داشت. دلسوزي او نه تنها براي خودش كه براي نوع بشر بود. ويني در مقايسه با بيشتر شاعران رمانتيك و خيال پرداز و احساساتي، شاعري كم كار است و تنها سه دفتر شعر منتشر كرد. او در سال 1826م نخستين رمان تاريخي فرانسوي را نوشت و هم چنين سه نمايش نامه اصيل هم نگاشت كه نمايش نامه تراژدي شاترتون بهترين نمايش نامه اوست. ويني در مقام رمان نويس داستان گو و نمايش نامه نويس، كمتر محبوبيت دارد و اشعارش نيز هيچ گاه، آنچنان كه بايد، مقبوليت عام نيافته است. با اين حال، خوانندگاني كه از سادگي و ترشرويي و بدبيني او آزرده خاطر نيستند، همواره او را ارج مي نهند. تنهايي و انزوايي كه ويني در آن در برابر رنج هاي زندگي و نوميدي، شكيبايي و آرامش نشان مي داد، در آثارش به اعتلايي استثنايي از نظر اخلاقي و فلسفي مي رسد. افتخار و شهرت ويني از نظر شاعري، پس از مرگش روز افزون شد و مقبوليت عام يافت. وسعت انديشه، تشويش هاي روحي و زيبايي پُر قدرت و موثر بعضي از اشعار، به او خصوصيتي تازه بخشيد كه در بسياري از مشهورترين آثار معاصرانش نيز يافت نمي شد. بدبيني او در حدّي والا بود و از اصالت و نجابت كامل برخوردار، كه اين شاعر متفكر را سرمشق ديگر ادبا قرار داد. آلفرد دو ويني سرانجام در نهم سپتامبر 1863م در 66 سالگي درگذشت.