كودتاي انگليسي "رضاخان"

انگليسي ها پس از جنگ جهاني اول به اين نتيجه رسيدند كه جهت دستيابي بيشتر به منابع ايران، به ناچار بايد كودتايي در ايران انجام دهند تا حكومت سرسپرده اي را بر سر كار آورند. در اين راستا آنان دو مهره وابسته سياسي و نظامي نياز داشتند كه از اين ميان سيدضياءالدين طباطبايي را به عنوان چهره سياسي، و رضاخان پهلوي را به عنوان چهره نظامي برگزيدند. قبل از كودتا، رضاخان توافق كرد كه پس از فتح تهران توسط نيروهاي قزاق، مقام نخست وزيري به سيدضياءالدين سپرده شود. سرانجام در اوايل اسفند 1299ش، قواي قزاق به فرماندهي رضا خان از قزوين به سوي تهران حركت كردند و بدون هيچگونه مشكل جدي، در سوم اسفند، تهران را تصرف نمودند. احمدشاه قاجار از روي ترس و ناچاري، بدون هيچ واكنش جدي، رضاخان را به عنوان فرمانده كل قوا و همدست وي، سيدضياءالدين طباطبايي را به سمت نخست وزيري منصوب كرد. در اين ميان رضاخان به دليل فرمانبرداري از دولت انگليس و نيز سركوب جنبش هاي آزادي خواهانه مردم ايران، به عنوان عاملي جهت تمركز قدرت در كشور و حفظ منافع نامشروع انگليس، مورد حمايت شديد اين كشور بود. چهار سال بعد، رضاخان به پادشاهي ايران رسيد و تا سال 1320 ش، مستبدانه از منافع انگليس در ايران حمايت و حراست كرد. اما در جريان جنگ جهاني دوم، به دليل گرايش رضاخان به آلمان، انگليس وي را از پادشاهي خلع و تبعيد كرد.