عنوان مناسبت: رحلت فقيه نامدار شيعه آيت اللَّه العظمي "سيدابوالقاسم خوئي"

آيت اللَّه العظمي سيدابوالقاسم خويي فرزند حاج سيدعلي اكبر در شب پانزدهم ماه رجب سال 1317 ق در خانواده اي اهل علم و دانش و تقوي در شهرستان خوي ديده به جهان گشود و در 13 سالگي براي تحصيل علوم اسلامي عازم نجف شد. ايشان از كودكي و نوجواني به هوش و ذكاوت و استعداد معروف بود. آيت اللَّه خويي در 21 سالگي به درس خارج مشغول شد و از بزرگاني همچون آيات عظام: كمپاني، عراقي، بلاغي، شيخ الشريعه ي اصفهاني و آقا سيدابوالحسن اصفهاني اجازه ي اجتهاد دريافت نمود. ايشان از جواني به تدريس همت مي ورزيد و پس از اخذ اجتهاد، درس خارج خود را آغاز كرد. محفل درس آيت اللَّه خويي پرجمعيت ترين درس حوزه ي نجف بود و فُضلاي بسياري در حلقه ي درس اين استاد بزرگوار حوزه پرورش يافتند. حضرات آيات عظام: ابوالفضل نجفي خوانساري، ميرزا جواد تبريزي، حسين وحيد خراساني، سيدعباس خاتم يزدي، سيدعبدالكريم موسوي اردبيلي، شهيد سيد محمدباقر صدر، سيدمحمود هاشمي شاهرودي، سيد محمدحسين فضل اللَّه و ده ها عالم بزرگ از جمله شاگردان اين مرجع بزرگ شيعه در طول بيش از 60 سال تدريس مي باشند. ايشان در تدريس بسيار چيره دست بود و با توانايي شگرفي آموزش مي داد. هنگام تدريس، شمرده، فصيح، منظم و مرتب سخن مي گفت و با پرهيز از زياده گويي و حاشيه پردازي، درس را فشرده و سنجيده ارايه مي كرد. از آيت اللَّه خويي بيش از 25 دوره كتاب در موضوعات مختلف بر جاي مانده است كه مُعجَم رجالُ الحَديث و تَفصيل الطَّبقات الرُّواة در 23 جلد در علم رجال، نَفَحاتُ الاعجاز في رَدِّ حُسنِ الايجاز در علوم قرآني و تكمله ي منهاجُ الصّالحين و … از آن جمله اند. معظمٌ له هم چنين موسسات خيريه اي در شهرهاي مختلف دنيا داير كرده است كه شامل بناهاي مسكوني، مسجد، حسينه، كتابخانه، مدرسه و درمانگاه مي باشد. آيت اللَّه خويي سرانجام در سن 96 سالگي در حالي كه از يك سال پيش از طرف حزب بعث خونخوار عراق در كوفه تبعيد بود، در 8 صفر 1413ق برابر با 17 مرداد 1371 ش دار فاني را وداع گفت و در مسجدالخضراء محل تدريس خود در نجف اشرف مدفون گرديد.