عنوان مناسبت: درگذشت "سلمان ساوجي" غزل گو و قصيده سراي بزرگ ايراني

خواجه جمال الدين سلمان بن علاءالدين محمد ساوجي معروف به سلمان ساوجي از بزرگ ترين شاعران قصيده سرا و از غزل گويان نيكو سخن قرن هشتم هجري مي باشد. زندگي سلمان بيشتر در دربار امراي آل جلاير (ايلكانيان) و در بغداد كه پايتخت آنان بود، سپري شده است. سلمان را مي توان آخرين قصيده سراي بزرگ ايران بعد از مغول دانست و او از همه ي معاصران خود، بهتر از عهده ي تتبع قصايد شاعران قصيده سراي قرن پنجم و ششم هجري برآمده است. او در علوم و فنون متداول زمان خود به درجه اي از كمال رسيد كه توانست به مدد ذوق خدادادي در سخن سرايي و شاعري، از نامداران عصر خود شود. مجموع اشعار سلمان در حدود يازده هزار بيت است. وي در همه ي زمينه ها و قالب هاي شعري، ذوق آزمايي كرده و به اعتقاد محققين، در زمينه ي شعر، استاد مسلّم بوده است. مهارت و استادي او در شاعري تا بدان پايه بوده كه حافظ شيرازي او را ستوده است. در اشعار سلمان، گرايش هاي عارفانه موجود است و اعتقادات او در اين زمينه به خوبي در اشعارش جلوه گر است. در ديوان اشعار سلمان، قصايد ديني در توصيف خداوند متعال و رسول گرامي اسلام نيز وجود دارد كه برخي از آن ها از نظر قدرت تشبيه و شيوايي زبان، بسيار زيبا هستند. از سلمان ساوجي، دو داستان منظوم با نام هاي فراق نامه و جمشيد و خورشيد نيز باقي مانده است.