آغاز قيام ملت ويتنام عليه سلطه استعماري فرانسه به رهبري "هوشي مينه"

فرانسوي ها از اوايل قرن نوزدهم ميلادي، پس از پيروزي در مقابل ديگر رقيبان استعمارگر در جنوب شرقي آسيا، تقريباً تمام سرزمين هايي كه امروزه سه كشور ويتنام، لائوس و كامبوج را تشكيل مي دهند، تحت سلطه خود قرار دادند و آن را هندوچين فرانسه ناميدند. در فاصله جنگ جهاني اول و دوم، شورش هاي پراكنده اي عليه سلطه فرانسويان به رهبري هوشي مينِ، كمونيست معروف ويتنامي آغاز گرديد. اين شورش ها در حين جنگ جهاني دوم به شهرهاي بزرگ ويتنام راه يافت و پس از وقفه اي 2 ساله به دليل دستگيري هوشي مينِ، ادامه پيدا كرد. با پايان جنگ، نيروهاي انقلابي ويتنام، بخش بزرگي از شمال ويتنام را در دست گرفتند و هوشي مينِ نيز در دوم سپتامبر 1945م، تشكيل حكومت دموكراتيك ويتنام را اعلام كرد. در اين حال علي رغم پيشنهاد مذاكره، دوستي و اتحاد ويتنام با فرانسه از جانب هوشي مينِ، فرانسوي ها كه مطامع استعماري گذشته خود را دنبال مي كردند، حاضر به مصالحه نشدند. از اين رو، جنگ هاي ويتنام بين فرانسويان و انقلابيون ويتنامي از شانزدهم نوامبر 1945م آغاز شد كه طي نه سال، صدها هزار نفر از نيروهاي طرفين كشته و زخمي شدند و در جريان آن خسارات سنگين مالي به بار آمد. فرانسوي ها سرانجام پس از تحمل چند شكست خفت بار، حاضر به مصالحه و مذاكره شدند و جنگ هاي دو طرف پس از امضاي قرارداد ژنو در 20 ژوئيه 1954م، در اول نوامبر 1954م پايان يافت. در اين ميان، هنگامي كه مذاكره درباره شرايط متاركه جنگ و تقسيم موقت ويتنام به دو بخش شمالي و جنوبي و انجام انتخابات پارلماني در حال انجام بود، با تحريك امريكايي ها بر ضد ويتنام شمالي، جنگي ديگر دامن گير اين سرزمين گرديد كه آن نيز با شكست مفتضحانه امريكا روبرو شد.