عنوان مناسبت: درگذشت "سنايي غزنوي"، عارف و شاعر بزرگ مسلمان

ابوالمجد مجدود بن آدم سنايي غزنوي، موصوف به حكيم، از بزرگان، حكما و شعراي ايران، در اواسط قرن پنجم هجري در طوس به دنيا آمد. او آن هنگام كه به شاعري روي آورد، مداح و شاعر سلطان ابراهيم غزنوي بود و پس از حادثه اي از اين كار توبه كرد و به عرفان روي آوَرد. اشعار سنايي براخلاق، مواعظ، حقايق توحيد، عرفان، حكمت و نكات لطيف بسياري تكيه دارد و آدمي را به تزكيه ي دروني و توجه به شناخت خود و بازگشت به اللَّه سوق مي دهد. سنايي، كلام خود را به اشاراتِ مختلف از احاديث و آيات و قصص و تمثيلات و استدلالات عقلي و نتيجه گيري از آنها براي اثباتِ مقاصد خود و نيز اصطلاحاتِ فراواني علمي آراسته است و به همين سبب، بسياري از ابيات او، دشوار و محتاجِ شرح و تفسير شده اند. آثار فراواني از سنايي به جا مانده است كه: حديقةُ الحقيقه و شريعةُ الطَّريقه، زادُالسالِكين، سيرُالعباد الي المعاد و كارنامه ي بلخ از آن جمله اند. وفات وي را سال 555 ق نيز گفته اند.