تاج گذاري "ناپلئون بُناپارت" به عنوان امپراتور فرانسه

پس از كودتاي ناپلئون بُناپارت در نهم نوامبر 1799م و به دست گرفتن قدرت، وي در مقام كنسول اول فرانسه، مقدمات امپراتوري خود را فراهم ساخت و به عنوان ناجي انقلاب شهرت يافت. دومين گام ناپلئون براي رسيدن به قدرت مطلقه، تجديدنظر در قانون اساسي سال 1800م و تصويب قانون جديدي در ماه اوت سال 1802م بود كه مقام او را به عنوان كنسول مادام العمر تثبيت مي نمود و مجالس قانون گزاري را عملاً تابع او مي ساخت. دو سال بعد ناپلئون تصميم گرفت در قالب عنوان امپراتور فرانسه، رژيم سلطنتي موروثي را به فرانسه باز گرداند. از اين رو، وي پس از انجام مقدمات كار، اين تصميم را در يك همه پرسي از تصويب مردم گذراند. ناپلئون كه ايتاليا و مقر حكومت پاپ ها را نيز تحت سلطه خود داشت، پاپ را وادار كرد براي حضور در مراسم تاج گذاري او به پاريس برود و با دست خود، تاج امپراتوري فرانسه را بر سر او بگذارد. در اين مراسم كه روز دوم دسامبر 1804م در كليساي نوتِردام پاريس برگزار شد، ناپلئون تاج گذاري كرد و همسر خود را نيز امپراتوريس و ملكه فرانسه خواند. به اين ترتيب دوره جمهوري اول فرانسه كه از 22 سپتامبر 1792م، پس از الغاي رژيم سلطنت، آغاز شده بود به پايان رسيد و 26 روز بعد، در 28 دسامبر 1804م اين جمهوري رسماً پايان پذيرفت. دوران امپراتوري ده ساله ناپلئون از سال 1804م تا 1814م، دوران فتوحات پي در پي و گسترش قلمرو امپراتوري او در سراسر اروپاست. ناپلئون هر نقطه اي را كه فتح مي كرد، يكي از برادران يا بستگان خود را به پادشاهي آن جا منصوب مي نمود و قدرت و محدوده امپراتوري خود را افزايش مي داد. اما اين وضعيت دوام چنداني نيافت و با آغاز شكست هاي ناپلئون، وي پس از خلع از قدرت، به يكي از جزاير تبعيد شد.