قرن نوزدهم دوره اي ديگر از استعمار به شمار مي رفت و كشورهاي امپرياليستي هر كدام بخش هايي از آسيا و افريقا را تحت سلطه خود قرار داده بودند. مسائلي چون اصول دموكراسي و ناسيوناليسم كه در كشورهاي سلطه گر به عنوان مبانيِ پذيرفته شده مطرح بود، از سوي همين
قرن نوزدهم دوره اي ديگر از استعمار به شمار مي رفت و كشورهاي امپرياليستي هر كدام بخش هايي از آسيا و افريقا را تحت سلطه خود قرار داده بودند. مسائلي چون اصول دموكراسي و ناسيوناليسم كه در كشورهاي سلطه گر به عنوان مبانيِ پذيرفته شده مطرح بود، از سوي همين كشورها در ساير نقاط جهان اعمال نمي شد. نياز به منابع جديد با توجه به وقوع انقلاب صنعتي و تمايل به كشف بازارها و حوزه هاي جديد جهت سرمايه گذاري و بهره وري اقتصادي و … باعث شد حتي افريقا نيز صحنه چپاول استعمارگران قرار گيرد. با اين حال براي آسودگي بهتر جهت بهره گيري از منابع مناطق مختلف، دول استعماري بين خود قراردادهايي امضا نمودند. در اين راستا، كنفرانس بين المللي برلين كه از 15 نوامبر 1884م تا 26 فوريه 1885م در آلمان برگزار شد، توافق شد دولت ها پس از تصرف و الحاق هر سرزميني، ساير دول را آگاه سازند تا از نزاع و مشاجره فيمابين جلوگيري شود. هم چنين قرار شد مسئله بردگي لغو گرديده و آزادي تجارت در كشور آزاد كنگو برقرار شود. با اين حال استعمار كشورها به صورت هاي گوناگون تا سال ها بعد ادامه داشت و امروزه به نوعي ديگر اعمال مي گردد.