هفتم محرم — روزی که عمر بن سعد به دستور ابن زیاد آب را بر اهل بیت بست.
در هفتم محرم سال ۶۱ هجری، عبیدالله بن زیاد، حاکم کوفه، نامهای به عمر بن سعد فرماندهٔ سپاه خود فرستاد و دستور داد آب فرات را بر امام حسین و اهل بیتش ببندد. این عمل بهمنظور فشار بر امام برای بیعت با یزید بود.
بستن آب در گرمای سوزان کربلا، شکنجهای بیرحمانه بر کودکان، زنان و یاران امام حسین بود. حضرت ابوالفضل العباس بهعنوان سقای کاروان نقش حیاتی داشت و چندین بار با خطر جان خود از فرات آب آورد.
مظلومیت تشنگی کودکان کربلا — بهویژه علیاصغر ششماهه — یکی از مهمترین درونمایههای مرثیه و نوحهسرایی شیعه است. این روز همراه با مراسم سقایی و توزیع آب در روزهای محرم گرامی داشته میشود.