احمد بن عبداللَّه بن سليمان مُعِرِّي تَنوخي، از ادبا، شعرا، نحويين، لُغَويين بسيار متبحّر و حاذق مي باشد. وي داراي حافظه اي عالي و عجيب بود كه خارج از حيطه ي بيان و قدرت زبان مي باشد، به طوري كه هر چيزي را به يك بار خواندن حفظ مي نمود. ابوالعلاء در ك
احمد بن عبداللَّه بن سليمان مُعِرِّي تَنوخي، از ادبا، شعرا، نحويين، لُغَويين بسيار متبحّر و حاذق مي باشد. وي داراي حافظه اي عالي و عجيب بود كه خارج از حيطه ي بيان و قدرت زبان مي باشد، به طوري كه هر چيزي را به يك بار خواندن حفظ مي نمود. ابوالعلاء در كودكي بر اثر بيماري آبله نابينا شد و تا آخر عمر كور بود. در ده يازده سالگي قريحه ي شعري بسيار عالي در خود مشاهده كرد و از آن پس به سرودن اشعار ناب پرداخت. وي مدتي در مجلس سيدمرتضي عالم و دانشمند بزرگ شيعه حضور داشته و در سلك شعراي درس و مجلس او بوده است. هرچند پس از مدتي به سبب بيان عقايدي باطل، از مجلسِ درس سيد مرتضي بيرون رانده شد. عقيده ي مذهبي ابوالعلاء در بين رجال نويسان محل اختلاف و نظر مي باشد. بيشتر بزرگانِ اين فن، او را به كفر و الحاد محكوم كرده و كافرش مي دانند. همچنين با بعضي از سوره هاي قرآن معارضه و مخالفت كرده است. ابوالعلاء، توليد نسل را روا نديده و آن را جنايت مي دانست كه والدين، فرزند را به اين دنيا مي آورند. با اين همه، عده اي مي گويند كه ابوالعلاء در اوايل حال، طريقتي باطل داشت ولي در اواخر عمر توبه كرده است. الامالي، الحقير النافع، الرسايل و … از جمله تأليفات وي مي باشند.