ابوالفرج جمال الدين عبدالرحمن بن علي بن جوزي بغدادي معروف به ابن جوزي، فقيه، مفسّر، محدّث و واعظ است كه در طب، تاريخ، عرفان و اكثر فنون متداول نيز، متبحّر بوده است. در مجلس وعظ وي ازدحام جمعيت ايجاد مي شد و او را بسيار بديهه گو و حاضر جواب گفته اند.
ابوالفرج جمال الدين عبدالرحمن بن علي بن جوزي بغدادي معروف به ابن جوزي، فقيه، مفسّر، محدّث و واعظ است كه در طب، تاريخ، عرفان و اكثر فنون متداول نيز، متبحّر بوده است. در مجلس وعظ وي ازدحام جمعيت ايجاد مي شد و او را بسيار بديهه گو و حاضر جواب گفته اند. از كارهاي بي سابقه ي ابن جوزي، بيان يك دوره تفسير قرآن بر روي منبر است. همچنين ابن جوزي در مجالسي كه خليفه حاضر بود به موعظه ي وي مي پرداخت و هراسي به خود راه نمي داد. تدريس، بخش مهمي از زندگي اجتماعي ابن جوزي را دربرمي گرفت. وي استادي بزرگ و توانا بود و چنان كه خود مي گويد، در پنج مدرسه تدريس مي كرده است. ابن جوزي از سيزده سالگي به تاليف پرداخت و از آن جا كه تا پايان عمر از نوشتن باز نايستاد شمار آثارش را تا بيش از 380 كتاب و رساله ذكر كرده اند. اسبابُ النُّزول، روحُ الارواح، مولدُالنَّبي و النُطقُ المَفهوم و … از آن جمله اند. وفات ابن جوزي در 86 سالگي در بغداد واقع شد و در مقبره ي بابُ الحَرْب مدفون گرديد.