يك صد و نود و هشت سال پس از كشف جزاير زلاندنو در اقيانوس آرام و در جنوب شرق استراليا، در ششم فوريه 1840م، جزيره شمالي زلاندنو طي پيمان وايتانگي، ضميمه امپراتوري بريتانيا شد و قوانين و مقررات انگليسي در آنجا حاكم گرديد. قرارداد وايتانگي كه بين انگليسي
يك صد و نود و هشت سال پس از كشف جزاير زلاندنو در اقيانوس آرام و در جنوب شرق استراليا، در ششم فوريه 1840م، جزيره شمالي زلاندنو طي پيمان وايتانگي، ضميمه امپراتوري بريتانيا شد و قوانين و مقررات انگليسي در آنجا حاكم گرديد. قرارداد وايتانگي كه بين انگليسي ها و رؤساي بوميان مائري زلاندنو به امضا رسيده بود، مهاجران را متعهد مي كرد تا مالكيت بوميان را به رسميت بشناسند و آيين و رسوم آنان را گرامي بدارند. هنوز بيست سال از عقد قرارداد وايتانگي نگذشته بود كه انگليسي ها پيمان مزبور را ناديده گرفتند و باعث جنگ هاي متعددي بين دو طرف شدند تا اينكه سرانجام با به رسميت شناختن پاره اي حقوق براي مائوري ها، جنگ پايان پذيرفت. به دنبال آن، سيل مهاجران اروپايي روانه زلاندنو شد و بار ديگر اراضي متعلق به مائوري ها مورد تجاوز و دست اندازي قرار گرفت. در نتيجه طي ساليان بعد، مائوري ها كه در آغاز از نظر حقوقي با اروپاييان برابر بودند، به تدريج به كارگران كشتزارها و مراتع و امثال آن مبدل شدند. در سال هاي پس از آن زمينه هاي استقلال زلاندنو فراهم شد و سرانجام در 26 سپتامبر 1907م، به استقلال دست يافت. (ر.ك: 26 سپتامبر)