ويكتور هوگو، درخشان ترين شخصيت ادبي فرانسه در قرن نوزدهم، در 26 فوريه 1802م در شهر بزانسون فرانسه به دنيا آمد. وي در ابتدا وارد عرصه ادبيات گرديد و پس از مطالعه آثار بزرگان، مقام ادبي مهمي به دست آورد. وي در 25 سالگي به عضويت آكادمي فرانسه پذيرفته شد
ويكتور هوگو، درخشان ترين شخصيت ادبي فرانسه در قرن نوزدهم، در 26 فوريه 1802م در شهر بزانسون فرانسه به دنيا آمد. وي در ابتدا وارد عرصه ادبيات گرديد و پس از مطالعه آثار بزرگان، مقام ادبي مهمي به دست آورد. وي در 25 سالگي به عضويت آكادمي فرانسه پذيرفته شد و هم زمان به عنوان نماينده به پارلمان فرانسه راه يافت. هوگو در زمان حكومت ناپلئون سوم، به دليل مخالفت با سياست هاي مستبدانه وي از صحنه سياست دور افتاد و نزديك به 19 سال در تبعيد به سر برد. در همين دوران بود كه ويكتور هوگو، رمان هاي ماندگار خود را خلق كرد. هوگو را مي توان مروج و پيشاهنگ مكتب رمانتيسم در اين دوره دانست چرا كه اين مكتب به وسيله او به اوج شكوفايي و رشد رسيد. براساس مكتب رمانتيسم، قواعد و سنت هاي كلاسيك، مانع درك طبيعت، لذت بردن از آن و بيان آن بود. اين مكتب به برتري احساسات و تخيل بر عقل باور داشت و معتقد بود كه هنرمند بايد بدون هيچ قيدي به بيان احساسات خود بپردازد. هوگو، طرفدار آزادي در هنر بود. وي در اشعار خود از موضوعات مختلفي سخن رانده و از همه صورت ها و اشكال هنري بهره گرفته است؛ از سروده هاي حماسي تا هجوگويي و مرثيه. در اشعار او، مضاميني چون تضاد نيكي و بدي، وجدان و بي وجداني و روشنايي و تاريكي مدنظر قرار گرفته است. ويكتور هوگو محبوب ترين نويسندگان زمان خود به شمار مي آمد. اين محبوبيت تاحدي به سبب تبعيد وي كه رنگي افسانه اي به خود گرفته بود و به سبب وضع سياسي زمان بود كه او را مظهر حكومت تازه معرفي مي كرد، مربوط مي شد. هم چنين به سبب حساسيت و ادراك او در برابر احساس هاي بشري كه بيشتر با محروميت ها و ناكامي هاي بشر ارتباط مي يافت. هم چنين به سبب فصاحت بيان كه در عين حال از سادگي برخوردار بود و به سبب نبوغ پرثمر و تنوع استعداد. ويكتور هوگو طرفدار اصلاحات به نفع طبقات محروم و رنجديده بود. مسئله بزرگ از ديدگاه او بي عدالتي است كه از آن به عنوان بدي ياد كرده است. زندگي هوگو به رغم ماتم ها و بدبختي هاي خانوادگي و به رغم تبعيدها، زندگي پيروزمندانه اي بود، برخوردار از سرنوشتي استثنايي با مفاخر فوق العاده. هوگو مظهر درخشان ملت جمهوري خواه بود. خطابه هايش در موارد مختلف، انعكاس وسيعي به همراه داشت و هر روز بر افتخار او افزوده مي گشت. ويكتور هوگو در سال هاي پاياني عمر مورد احترام و ستايش عمومي بود به طوري كه در جشن تولد هشتاد سالگي او، شش صد هزار تن از مردم پاريس و شهرهاي ديگر فرانسه براي تهنيت و گراميداشت او در برابر خانه اش گرد آمدند. بينوايان، مردي كه مي خندد، كارگران دريا، ناپلئون كوچك، گوژپشت نوتردام و روح انسان از معروف ترين رمان هاي ويكتور هوگو مي باشند. ويكتور هوگو سرانجام در 22 مي 1885م در 83 سالگي در اوج محبوبيت و شهرت درگذشت و پس از تشييعي با شكوه در پاريس به خاك سپرده شد.