⏳ تولد "ويلهِلْمْ كِلايسْت" شاعر و نويسنده ايالات متحده آلماني

ويلهِلْمْ هايْنْريشْ فُن كِلايسْتْ نويسنده معروف آلماني در 18 اكتبر 1777م در فرانْكْفورت آلمان به دنيا آمد. وي در جواني وارد مدرسه نظام شد و مدتي نيز در رشته فلسفه تاريخ به تحصيل پرداخت اما هر دو را نيمه كاره رها كرد و از اين زمان به بعد، يك زندگي توام با آوارگي را در پيش گرفت. كِلايسْتْ در جواني به پاريس رفت و در آن جا به فكر بروز استعداد و قريحه خويش افتاد از اين رو از آغاز قرن نوزدهم به نويسندگي روي آورد و با نوشتن نمايش نامه خانواده شروفِنِشتايْنْ، سال هاي درخشان حيات ادبي خود را آغاز كرد. اين نمايش نامه كه يك تراژدي غم انگيز است، انسان را گرفتار و محبوس در دست تقدير ترسيم مي كند كه گريز از آن عملي نيست. در واقع، وسوسه هاي اساسي كه در وجود كلايست پنهان مانده بود، به صورت آثار نمايشي و با قدرتي غير ارادي تجلي كرد كه موضوع عدم اعتماد و بيماري روح در آن منعكس مي گرديد. كلايست هم چنين مجموعه آثارش را در سال 1810م به چاپ رسانيد كه شامل داستان هاي مشهور او بود. آثار اين نمايش نامه نويس و شاعر آلماني در ادبيات رمانتيك آلمان مقام شامخي دارد. آثار او نمونه اي از كوشش هاي نويسنده اي خوش قريحه است كه براي فرار از هرج و مرج ابهام آميز هستي و رسيدن به وضوح و روشني تلاش مي كند. كلايست نيز مانند بسياري از نويسندگان آن عصر سعي داشت آثاري درباره زندگي مردان شجاع و فداكار به رشته تحرير درآورد تا بدين وسيله الگوهايي جهت روحيه افراد كشورش ترسيم نمايد و روح قهرماني را در مردم برانگيزد. كلايست از نمايش نامه نويسان كم نظيري است كه مي توان او را به طور قاطع با ويليام شكسپير، نمايش نامه نويس شهير انگليسي سنجيد. داستان هاي كوتاه او در تاريخ ادبيات آلمان، در قرن نوزدهم مقامي والا و ممتاز دارد كه به رغم همه كوشش هايي كه نويسندگان ديگر در تقليد از سبك او به كار برده اند، بي همتا مانده است. به طور كلي زندگي كلايست، مملو از يأس، تشويق و آشفتگي هاي دروني بوده است و او بارها در آثار خود، تلاش بشر و اعمال پاك و روشن آدمي را بي نتيجه دانسته است چرا كه انسان، خود تحت تاثيرِ قدرتي ناپيدا مي باشد. از كلايست نمايش نامه هاي متعددي بر جاي مانده كه داستان هاي كوتاه، پنتِه زيلئا، جنگ هرمان، كوزه شكسته و شاهزاده هامبورگ از آن جمله است. نام كلايسك با نهضت ادبي رمانتيسم پيوند خورده است. در اين مكتب ادبي، احساسات بر عقل ترجيح داده مي شد. بنابراين داراي جلوه هاي منفي نيز بود؛ حسّ درماندگي و ناسازگاري با محيط، رنج و پريشاني ناشي از مواجهه با ماديّت جهان و سرسختي جهانِ مادي در برابر احساساتِ رقيق، بسياري از رمانتيك ها كه قادر به برقراري سازشي در ميان واقعيت و ذهنيت نشدند را به خودكشي وادار مي نمود. آنها در ميان امرِ واقع و امرِ آرماني قرار گرفته و در نتيجه اين كشمكش، دچار درماندگي مي شدند. ويلهلم كلايست نيز سرانجام در نوامبر 1811م در 35 سالگي بر اثر مشكلات و آشفتگي هاي روحي و عصبي خودكشي كرد.