اولين زيردريايي به صورت جنگ افزار در سال 1775م توسط يك امريكايي به نام ديويد بوشْنِل در جريان جنگ هاي استقلال طلبانه امريكا با نيروهاي انگليسي، اختراع شد. پروانه هاي اين زيردريايي ابتدايي با زور بازوي سرنشينان به چرخش درمي آمد. با پيشرفت هاي تكنولوژي
اولين زيردريايي به صورت جنگ افزار در سال 1775م توسط يك امريكايي به نام ديويد بوشْنِل در جريان جنگ هاي استقلال طلبانه امريكا با نيروهاي انگليسي، اختراع شد. پروانه هاي اين زيردريايي ابتدايي با زور بازوي سرنشينان به چرخش درمي آمد. با پيشرفت هاي تكنولوژي در قرن نوزدهم و استفاده از نيروي بخار و برق، زيردريايي الكتريكي ساخته شد كه مجهز به توپ و اژدرافكن بود. تازه ترين تحول در اين زمينه، اختراع زيردريايي هاي هسته اي است كه پس از جنگ جهاني دوم و دستيابي به نيروي اتم تحقق يافته است. اولين زيردريايي از اين نوع در سال 1954 توسط ايالات متحده امريكا كامل شد و در 21 ژانويه همين سال به آب انداخته شد و "ناتيلوس" نام گرفت. اين زيردريايي كه مجهز به موشك انداز است، مي تواند بمب هسته اي نيز پرتاب كند. تفاوت اساسي زيردريايي هاي هسته اي با زيردريايي هاي معمولي در اين است كه زيردريايي هسته اي داراي رآكتوري هستند كه نيروي محركه آنها را تامين مي كند. در نتيجه مي توانند ماه ها در درياها در زير آب به حركت خود ادامه دهند بي آنكه نيازي به سوختگيري داشته باشند. اين زيردريايي ها قادر به پرتاب موشك هايي با كلاهك هسته اي هستند و از مخوف ترين جنگ افزارهاي كنوني به شمار مي روند. لازم به ذكر است كه موارد استفاده زيردريايي فقط براي مقاصد نظامي نيست و ازنظر پژوهش هاي علمي نيز كاربردهاي متعددي دارند.