⏳ امضاي قرارداد الجزاير بين ايران و عراق درباره اختلافات مرزي دو كشور

در فرصت تشكيل اجلاس سران دول صادركننده نفت كه از تاريخ چهارم تا ششم مارس 1975م در الجزيره پايتخت الجزاير تشكيل گرديد، ايران و عراق طي اعلاميه مشتركي در روز ششم مارس، اعلام كردند كه درمورد رفع اختلافات دو كشور به توافق رسيده اند و امنيت و اعتماد متقابل را در امتداد مرزهاي مشترك خويش برقرار خواهند ساخت. طرفين تصميم گرفتند روابط حُسن هم جواري و دوستانه خود را به ويژه در راه حذف و از بين بردن كليه عوامل منفي و ايجاد همكاري متقابل برقرار سازند تا منطقه از هرگونه دخالت خارجي مصون بماند. به منظور اجراي تصميمات اتخاذ شده در الجزيره، وزيران امور خارجه ايران، عراق و الجزاير جهت تنظيم وامضاي سند حاوي اعلاميه الجزاير، چندين بار با يك ديگر ملاقات كردند كه در نهايت در 12 ژوئن 1976م به امضاي دو طرف رسيد. پس از توافق الجزيره، سطح روابط دو كشور به حد اعلاي خود رسيد و طرفين ضمن اعلام تصميم قاطع خود براي اجراي كامل مفاد اين قرار داد، از اقدامات جدي دو طرف در اجراي مفاد قرارداد الجزيره، به منظور پايان بخشيدن به كليه اختلافات معوقه بين دو كشور و حفظ مناسبات ديني و تاريخي و روابط حُسن هم جواري، ابراز خشنودي كردند. اما اين موافقت نامه كه به قرارداد 1975 الجزاير معروف گرديد بيش از پنج سال دوام نيافت و در 21 سپتامبر 1980م بانقض آشكار آن توسط صدام حسين رئيس جمهور بعث عراق، مرزهاي جمهوري اسلامي ايران مورد هجوم رژيم عفلقي قرار گرفت و جنگ هشت ساله اي به دولت و ملت ايران تحميل شد. در پايان جنگ و در شكستي مفتضحانه، صدام حسين حاكم ديكتاتور دولت عراق، دوباره اين قرارداد را به رسميت شناخت.