رقيّه خاتون يا فاطمه بنت الحسين(ع) معروف به فاطمه ي صغيره، دختر آخر امام حسين(ع) از مادري به نام ام اسحاق بنت طلحه يا شاه زنان بود. سن مبارك او را 5 4 3 يا 7 سال دانسته اند. امام حسين(ع) بسيار به او مهر مي ورزيد و وي نيز به پدر، علاقه ي فراواني داشت.
رقيّه خاتون يا فاطمه بنت الحسين(ع) معروف به فاطمه ي صغيره، دختر آخر امام حسين(ع) از مادري به نام ام اسحاق بنت طلحه يا شاه زنان بود. سن مبارك او را 5 4 3 يا 7 سال دانسته اند. امام حسين(ع) بسيار به او مهر مي ورزيد و وي نيز به پدر، علاقه ي فراواني داشت. رقيّه به همراه پدر، برادران، عموها و ديگر خاندان نبوي راهي سرزمين كربلا شد. پس از شهادت امام و يارانش به اسارت كوفيان درآمده و سپس راهي شام شدند. رقيّه خاتون در شام، شب و روز در فراق پدر مي گريست و پدر را طلب مي كرد. معروف است كه در خرابه ي شام، پس از ديدن سَرِ بريده ي پدر و گفتگوي سوزناك با وي، لب بر لب هاي پدر نهاده و آن چنان گريسته كه بيهوش شد. وقتي كه او را حركت دادند، دريافتند كه از دنيا رفته است. آستانه ي حضرت رقيه(س) يكي از زيارتگاه هاي شيعيان در شهر دمشق پايتخت سوريه، در 300 متري شمال شرقي مسجد مشهور اُموي واقع است.