ابوعبداللَّه حسين بن منصور، ملقب به حلاج از بزرگان عرفا و صوفيه مي باشد كه با جنيد بغدادي و ديگر بزرگان اين فرقه، مصاحبت داشت. گروهي او را از اولياء اللَّه مي پندارند و پاره اي، كاهن و كذّاب مي دانند و كرامات ذكر شده از وي را شعبده بازي مي نامند. "اَ
ابوعبداللَّه حسين بن منصور، ملقب به حلاج از بزرگان عرفا و صوفيه مي باشد كه با جنيد بغدادي و ديگر بزرگان اين فرقه، مصاحبت داشت. گروهي او را از اولياء اللَّه مي پندارند و پاره اي، كاهن و كذّاب مي دانند و كرامات ذكر شده از وي را شعبده بازي مي نامند. "اَنَا الحق و لَيسَ في جُبَّتي الاّ اللَّه" (من حقم و در وجود من چيزي جز اللَّه نيست) ازكلمات مشهور اوست كه جمعي با استناد به اين گفتار،كافرش دانستند و سال ها به زندان انداختند. سرانجام به امر حامد بن عباس، براساس فتواي مهدور الدم بودن وي، به حلاج هزار تازيانه زدند؛ دست ها و پاهايش را قطع كردند، او را آتش زدند و خاكسترش را به دجله ريختند و گويند سرش را از پل بغداد آويزان نمودند. امر الشيطان،التوحيد، نورالنور و اليقين از تاليفات اوست.