⏳ عنوان مناسبت: درگذشت اديب و عارف نامي "عبدالرحمن جامي" خاتم شعراي بزرگ ايران

عبدالرحمن بن احمد بن محمد جامي، صوفي، اديب نحوي و شاعر ماهر در سال 817 قمري در شهر جام خراسان به دنيا آمد. وي در فنون طريقت، از مريدان نقشبنديه بود و ارتباط فراواني با پير طريقت داشت. جامي را شيعه دانسته اند و اشعار پرشوري را در مناقب اهل بيت(ع) از او نقل مي نمايند. ولي گويا وي مذهب خود را پنهان مي ساخته و تقيّه مي كرده است. اَشِعَّةُ اللَّمَعات، بهارستان، چهل حديث، ديوان اشعار، سلامان و آبسال از جمله تصنيفات وي مي باشند. غزليات جامي بسيار شيرين و گاهي تلفيقي از عربي و فارسي هستند. وي را خاتم شعراي بزرگ پارسي گوي خوانده اند. در اشعار جامي، افكار صوفيانه، داستان ها، حكمت، اندرز، تصورات خيالي و غنايي، به وفور ديده مي شود. او در مثنوي هاي خود، روش نظامي را تقليد مي كرد و در غزل از سعدي و حافظ پيروي مي نمود. با اين حال، نبايد جامي را از ابتكار مضامين تازه و قدرت بيان و لطف معاني در اشعارش بي بهره دانست. جامي با آن كه كمتر به مرتبه و جايگاه استادانِ بزرگ پيش از خود مي رسد، ولي از آن جهت كه خاتم شعراي بزرگ پارسي زبان است، داراي اهميت و مقام خاصي است. جامي در سال 898 ق در 81 سالگي در هرات چشم از جهان فرو بست.