دخالت دولت امريكا در منطقه امريكاي مركزي از سال هاي بعد از استقلال اين كشور آغاز شد. اين مسئله در مورد نيكاراگوئه به دهه هاي نخستين قرن بيستم بازمي گردد كه انقلابيون اين كشور به رهبري سزار ساندينو دست به اسلحه برده و خواهان استقلالِ نيكاراگوئه بودند.
دخالت دولت امريكا در منطقه امريكاي مركزي از سال هاي بعد از استقلال اين كشور آغاز شد. اين مسئله در مورد نيكاراگوئه به دهه هاي نخستين قرن بيستم بازمي گردد كه انقلابيون اين كشور به رهبري سزار ساندينو دست به اسلحه برده و خواهان استقلالِ نيكاراگوئه بودند. با پيروزي انقلاب و روي كار آمدن ساندينيست ها در اين كشور در سال 1979م، اقدامات دولت امريكا عليه حكومت انقلابي آغاز شد و در زمان رياست جمهوري ريگان به اوج رسيد. وي با قطع كمك هاي اقتصادي به دولت و انجام حمايت هاي مالي و تسليحاتي از مخالفين دولت، در واقع جنگ با انقلابيون نيكاراگوئه را آغاز نمود. ادامه اين روند كه به دخالت هاي آشكار و پنهان در امورِ داخلي نيكاراگوئه منجر گرديد، نه تنها از سوي ملت هاي مستضعف و دولت هاي انقلابي بلكه از سوي مجامع بين المللي نيز مورد اعتراض قرار گرفت. در همين زمينه در 27 ژوئن 1986م ديوان بين المللي دادگستري با صدور رأي نسبت به اقدامات دولت ريگان اعتراض نمود. رأي ديوان تصريح مي كرد كه دولت امريكا اصول حقوق بين الملل را نقض كرده است. در ادامه اين رأي با اشاره به دخالت هاي امريكا و كمك هاي مالي و تسليحاتي به شورشيان نيكاراگوئه، تأكيد شده بود كه اين اعمال در واقع استقلال و تماميت ارضي نيكاراگوئه را نقض نموده است. ديوان بين المللي دادگستري در اين راستا خواهان جبران خسارات وارده بر اين كشور شد. با اين همه و علي رغم ديگر اعتراضات در سطح جهان، مخالفت هاي امريكا با دولت انقلابي ساندينيست ها ادامه يافت و سرانجام بعد از يك دهه حكومت، مخالفين دولت انقلابي كه از حمايت و كمك امريكا بهره مي بردند، توانستند حكومت اين كشور را به دست گيرند.