⏳ انعقاد پيمان بغداد بين تركيه و عراق

در ادامه سياست هاي استعماري غرب به بهانه جلوگيري از نفوذ كمونيسم، در 24 فوريه 1955م پيمان بغداد ميان دو كشور تركيه و عراق در بغداد امضا شد و بعدها كشورهاي ديگري از جمله ايران و پاكستان و انگلستان به آن پيوستند و امريكا نيز به عنوان عضو ناظر در آن شركت جست. اين قرارداد كه پيش زمينه و اساس پيمان سنتو بود، پيماني منطقه اي به شمار مي رفت كه همانند ناتو در غرب، در برابر گرايش ملت ها به افكار كمونيستي مقاومت مي نمود. پيمان بغداد كه پس از كودتاي عبدالكريم قاسم در عراق در سال 1958م و خروج عراق از اين پيمان، به سازمان پيمان مركزي تغيير نام داد در واقع حلقه اي از زنجير اتحاديه هاي نظامي غرب از پيمان آتلانتيك شمالي تا پيمان آسياي جنوب شرقي (سيتو) و پيمان امنيت اقيانوس آرام (آنزوس) بود و امريكا با اين كه تا پايان، عضويت كامل آن را نپذيرفت، با پيمان هاي نظامي دوجانبه با هر سه كشور ايران، تركيه و پاكستان عملاً نقش رهبري و كارگرداني اين سازمان را به عهده داشت. سازمان پيمان مركزي از سال 1979م كه با خروج جمهوري اسلامي ايران پس از پيروزي انقلاب اسلامي، از آن مواجه شد، عملاً اعتبار خود را از دست داد و منحل گرديد.