شهر پكن در چين يكي از شهرهاي قديمي است كه سابقه آن به بيش از هزار سال قبل از ميلاد مي رسد و سابقه پايتختي آن را مي توان از سده هاي اوليه بعد از ميلاد به حساب آورد. در قرن سيزدهم كه مغول ها سرتاسر چين را تصرف كردند و سلسله يوآن را تأسيس نمودند، بخشي ا
شهر پكن در چين يكي از شهرهاي قديمي است كه سابقه آن به بيش از هزار سال قبل از ميلاد مي رسد و سابقه پايتختي آن را مي توان از سده هاي اوليه بعد از ميلاد به حساب آورد. در قرن سيزدهم كه مغول ها سرتاسر چين را تصرف كردند و سلسله يوآن را تأسيس نمودند، بخشي از اين منطقه را خانبالق ناميده و به پايتختي برگزيدند اما در زمان سلسله مينگ، مركزيت چين در پكن تثبيت گرديد. اين وضعيت تا اوائل قرن بيستم ادامه داشت و به دنبال اعلام حكومت جمهوري جديد توسط ملي گرايان حكومت ملي شهر نان كينگ را به پايتختي انتخاب نمودند. بعد از پايان جنگ جهاني دوم و خروج ژاپن از چين، گروه هاي معارض داخلي شامل كمونيست ها و ملي گرايان روياروي يك ديگر قرار گرفته و پس از شكست ملي گرايان و پناهنده شدن آن ها به تايوان، سرزمين گسترده چين به تصرف كمونيست ها درآمد و در 27 سپتامبر 1949م در آستانه اعلام حكومت جمهوري خلق چين، شهر پكن به پايتختي برگزيده شد. شهر پر جمعيت و تاريخي پكن كه در شرق چين قرار دارد، از مراكز بزرگ سياسي، اقتصادي و فرهنگي اين كشور محسوب مي شود. اين شهر با حدود 11 ميليون نفر جمعيت داراي 2 قسمت است كه بخش مياني آن به نام شهر ممنوعه محل سكونت پادشاهان قديمي و از مراكز جذب توريست ها به شمار مي رود.