رقابت هاي ايالات متحده امريكا و اتحاد جماهير شوروي سابق بر سر توليد سلاح هاي مرگبار هسته اي، سرانجام آن ها را به اين نتيجه رساند كه به خاطر منافع خود، اين سلاح ها را محدود كنند. از اين رو، مذاكرات محدود ساختن سلاح هاي استراتژيك موسوم به سالْتْ در سال
رقابت هاي ايالات متحده امريكا و اتحاد جماهير شوروي سابق بر سر توليد سلاح هاي مرگبار هسته اي، سرانجام آن ها را به اين نتيجه رساند كه به خاطر منافع خود، اين سلاح ها را محدود كنند. از اين رو، مذاكرات محدود ساختن سلاح هاي استراتژيك موسوم به سالْتْ در سال 1969م بين سران ايالات متحده امريكا و اتحاد جماهير شوروي، به امضاي نخستين قرارداد محدود كردن اين سلاح ها معروف به سالت -1 انجاميد. اما دو كشور همچنان از راه هايي كه در اين معاهده پيش بيني نشده بود به توليد و ذخيره جنگ افزارهاي هسته اي ادامه دادند. به طوري كه تعداد كلاهك هاي هسته اي امريكا و شوروي كه بر روي موشك هاي قاره پيما با برد متوسط دو كشور سوار بوده و يا آماده سوار شدن بود، در فاصله امضاي قرارداد سالت -1 و آخرين دور مذاكرات آنان در سال هاي بعد، به بيش از 2 برابر افزايش يافت. به همين دليل آن ها مجبور شدند در 18 ژوئن 1979م، براي كاهش بيشترِ اين سلاح ها، معاهده ديگري تحت عنوان "سالت - 2" امضا كنند. ولي با تهاجم شوروي به افغانستان در دسامبر 1979م، جيمي كارتر رئيس جمهور وقت امريكا اين قرارداد را از كنگره پس گرفت و مسابقه تسليحاتي بين امريكا و شوروي همچنان ادامه يافت، سرانجام پس از روي كار آمدن گورباچف و ايجاد دگرگوني هاي اساسي در سياست هاي داخلي و خارجي شوروي، توافق هايي به مراتب وسيع تر از آنچه در قرارداد سالت - 2 پيش بيني شده بود، بين امريكا و شوروي به عمل آمد. با اين حال هيچ كدام از دو طرف به ويژه امريكا، پيمان هاي محدود كردن سلاح هاي استراتژيك را رعايت نكردند و در سال هاي بعد، امريكا با اصرار بر اجراي طرح سپر موشكي، در صدد لغو پيمان سالت - 2 نيز برآمده است.