پس از دستگيري امام خميني(ره) و وقوع قيام خونين 15 خرداد 1342، حوزه هاي علميه عراق و نيز مردم شهرهاي ايران حمايت خود را از امام و تنفر خويش را نسبت به اعمال وحشيانه رژيم شاه اعلام نمودند و خواستار آزادي فوري رهبر نهضت اسلامي ايران شدند. در ادامه اين ا
پس از دستگيري امام خميني(ره) و وقوع قيام خونين 15 خرداد 1342، حوزه هاي علميه عراق و نيز مردم شهرهاي ايران حمايت خود را از امام و تنفر خويش را نسبت به اعمال وحشيانه رژيم شاه اعلام نمودند و خواستار آزادي فوري رهبر نهضت اسلامي ايران شدند. در ادامه اين اعتراضات، اعتصاب سراسري تهران در 21 خرداد 1342 به مناسبت هفتم فاجعه خونين 15 خرداد، ضربه اي بود كه رژيم طاغوت را درمانده تر كرد. همچنين مهاجرت علما و مراجع قم و مشهد و علماي سرشناس شهرستان ها به تهران موجب شد كه رژيم، تن به سياست آرام سازي و تشنج زدايي زند و با آزادنمايي رهبر نهضت اسلامي ايران، خشم ها را فرو نشاند.