نفوذ اروپائيان به سرزمين ويتنام از اوايل قرن هفدهم ميلادي آغاز شد و به تدريج گسترش يافت. از اوايل قرن نوزدهم، فرانسوي ها بر رقباي اروپايي خود در هند و چين پيشي گرفتند تا اينكه در سال 1860م، ويتنام مورد هجوم فرانسوي ها قرار گرفت و به تصرف آن ها درآمد.
نفوذ اروپائيان به سرزمين ويتنام از اوايل قرن هفدهم ميلادي آغاز شد و به تدريج گسترش يافت. از اوايل قرن نوزدهم، فرانسوي ها بر رقباي اروپايي خود در هند و چين پيشي گرفتند تا اينكه در سال 1860م، ويتنام مورد هجوم فرانسوي ها قرار گرفت و به تصرف آن ها درآمد. سرسختي و مقاومت ويتنامي ها، فرانسوي ها را در حدود 30 سال به خود مشغول داشت، با اين حال استعمار رسمي فرانسه بر ويتنام از نهم اكتبر 1885م آغاز شد. در سال 1900 فرانسوي ها تسلط خود را بر ويتنام تكميل كردند و سرزمين مزبور را كه امروزه، سه كشور ويتنام، لائوس و كامبوج را تشكيل مي دهند "هندوچين فرانسه" ناميدند. در اين ميان، شورش هاي پراكنده عليه سلطه فرانسويان كه منابع طبيعي اين كشور را به غارت مي بردند در فاصله بين جنگ اول و دوم جهاني آغاز شد، تا اين كه پس از درگيري هاي بسيار، در سال 1945م، فرانسه، استقلال ويتنام را به رسميت شناخت. (ر.ك: 2 سپتامبر)